1. Ανάπτυξη: Λήψη μέτρων που υποτίθεται ότι θα επαναενεργοποιήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κλπ κλπ…
2. Αποανάπτυξη :
Όσο προχωράει η οικολογική
κρίση, επιβάλλεται σιγά σιγά η ανάγκη να ορίσουμε την ανθρώπινη πρόοδο
με διαφορετικό τρόπο, και όχι με βάση τον παραγωγισμό και την τυφλή
εμπιστοσύνη στα άλματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Η στρατηγική υπέρ της ανάπτυξης είναι μια παγίδα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, δεδομένου ότι ήδη συγκρουόμαστε με περιβαλλοντικά και ενεργειακά όρια. Δεν μπορεί να υπάρξει απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν περιορισμένο πλανήτη.
Αν θέλουμε μια ουσιαστική Δημοκρατία, χρειαζόμαστε οικονομίες σε τοπικό, ανθρώπινο επίπεδο και πρέπει να μειώσουμε τι συγκρούσεις μειώνοντας την κατανάλωση.
Έχουμε ανάγκη να αλλάξουμε ριζικά σε όλα τα επίπεδα:
- Να συνηθίσουμε να καταναλώνουμε λιγότερο και διαφορετικά, μαθαίνοντας εκ νέου να απολαμβάνουμε τις μικρές χαρές της ζωής.
- Να αναπτύξουμε δίκτυα αλληλοϋποστήριξης και πιλοτικές εμπειρίες αυτοοργάνωσης
- Να παλέψουμε ενάντια στην κατασκευή υποδομών που προωθούν την ανάπτυξη (αυτοκινητόδρομοι, ΧΥΤΑ, μεγάλα φράγματα, πυρηνικά εργοστάσια) και να προωθήσουμε εναλλακτικές (ποδηλατοδρόμους, επαναχρησιμοποίηση, ηλιακή ενέργεια κλπ)
- Να ασκήσουμε πολιτική πίεση για να μετατρέψουμε και να περιορίσουμε την οικονομία σε βιώσιμα επίπεδα, να διαμοιράσουμε τον πλούτο και την εργασία, να απαιτήσουμε ικανοποιητικές κοινωνικές, δημόσιες και κοινοτικές υπηρεσίες … να επανακτήσουμε διατροφική αυτάρκεια και το δικαίωμα να λαμβάνουμε αποφάσεις ...
- Να δημιουργήσουμε συνεργασίες σε όλο τον κόσμο για να αλλάξουμε του κανόνες του παιχνιδιού της παγκόσμιας οικονομίας, που μας οδηγούν στην εξαθλίωση.
Πολλοί από εμάς έχουμε πλέον αρχίσει να διακρίνουμε πέρα από τον ψηφιακό καταναλωτικό παράδεισο που μα είχε τυφλώσει. Αν υπάρχει μια στιγμή ελπίδας, είναι τώρα. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη!








